ای نخست همیشگی یکتا

آفتاب قدیمی‌دنیا

سیب سرخ بهشت پیغمبر

یک سبد یاس بر جمال شما

ابتدایت همیشه نامعلوم

انتهای تو نیز ناپیدا

راستی گر نباشی ای بانو

چه غریب است حرف‌های خدا

خانه‌ات پایتخت این عالم

حجت من حدیث سبز کسا

فاطمه ای فرشته خیرات

بر تو و خاندان تو صلوات

چشم‌هایت ستاره می‌بارد

مثل خورشید روشنی دارند

نور ماه و ستاره و خورشید

چقدر پیش چشم تو تارند

جلوه کردی و از مکان خودت

آمدی و فرشته‌ها دارند …

از بلندای عرش تا مکه

سر راه تو یاس می‌کارند

آمدی و تمام هر چه که  هست

به مقام تو سجده می‌آرند

فاطمه ای فرشته خیرات

بر تو و خاندان تو صلوات

تو فرادا تو فرد تو توحید

تو مساوی سیزده خورشید

تو همان سیب روشنی که ازل

از درخت خدا پیمبر چید

تو رسولی ولی به طرز دگر

مرتضایی ولی به شکل جدید

معجر روشن تو هجده سال

به خودش رنگ آفتاب ندید

شب ندارد مدینه‌ام با تو

السلام علیک یا خورشید

فاطمه ای  فرشته خیرات

بر تو و خاندان تو صلوات

سر تو روی بالش پر بود

جلوه‌ات جلوه‌ای معطر بود

نان تو از بهشت می‌آمد

آب نوشیدنیت کوثر بود

مثل یک گنبد طلایی شهر

پشت بامت پر از کبوتر بود

آمدی و ملائک بالا

عرض تبریکشان به حیدر بود

روز میلاد تو برای رسول

به خداوند «روز مادر» بود

فاطمه ای فرشته خیرات

بر تو و خاندا ن تو صلوات

دانلود تصویر زمینه بالا ویژه میلاد حضرت زهرا (س)

یک عمر انتظار بهارانه بهانه ای بود برای سرودن شعر طلوع خدا، که خورشید آن تویی…

هنوز منتظرم تا تیرگی ابرهای نبودنت با آمدنت روشن شود و آخرین قافیه این آخرین سروده خدا را تمام کند.

من شاعرانه آمدن این قافیه را انتظار می کشم…

 ۱٫ انبیاء / ۶۹

۲٫ بخشی نامه امام حسین به والی بصره (الا و إن السنه قد امیتت و إن البدعة قد احییت)

داستانک ها برای خودشان دنیایی دارند، بعضی ها با آدم حرف می زنند، بعضی ها چشم غرّه می روند، بعضی راه را نشان می دهند و…

در ادبیات عاشورایی نیز داستانک ها توانسته اند سبکی متفاوت از روایت حوادث و نکته های پیرامون عاشورا را بیان کنند و مخاطب را به سوی نیاز درونی اش که همان فطرت پاک اوست هدایت کند:

آهسته برای خودش روضه عباس رو می خوند و از گوشه چشمش اشک می ریخت…

آب هم که نوشید گفت : سلام بر ساقی تشنه لب

تازه بهوش اومده بود. هر دو دستش رو توی تصادف از دست داده بود…

به امید اینکه روزی در جشنواره های عاشورایی ما بخشی به عنوان داستانک های عاشورایی نیز به عنوان بخشی جداگانه مورد حمایت قرار گیرد.

«گفتم غم تو دارم، گفتا غمت سرآید»
ترسم بر این صبوری عمرم به آخر آید
زندانی‌ام خدایا،  زندانی خیالش
تا قاصد رهایی  آیا کی از در آید
«بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران»
کز ما خدای داند جز گریه کمتر آید
با اشک می‌سپارم شب را به یاد چشمت
امشب گذشت بی تو، تا شام دیگر آید

سمیّه  وسمقی

سلام صبح لحظه های انتظار

سلام خورشید روزهای تار

پنجره ها سوی افق بازند      هنوز…

که ببارد بارانی

که بتابی                        امروز…

این روزها زیاد به یاد این شعر فاضل نظری می افتم، واقعا زیباست، هرچه قدر می خوانم بازهم  تازه است….

از باغ می برند چراغانی ات کنند
تا کاج جشن های زمستانی ات کنند
پوشانده اند صبح تو را ” ابرهای تار“
تنها به این بهانه که بارانی ات کنند

یوسف!به این رها شدن از چاه دل مبند
این بار می برند که زندانی ات کنند
ای گل گمان مکن به شب جشن می روی
شاید به خاک مرده ای ارزانی ات کنند

یک نقطه بیش بین رحیم و رجیم نیست
از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند
آب طلب نکرده همیشه مراد نیست
گاهی بهانه ایست که قربانی ات کنند

چقدر آرد نشسته است روی دامانت

فدای گردش دستاس آسیابانت

از آن زمان که تو را از بهشت آوردند

نشسته اند ملایک سر خیابانت

همیشه فصل بهاری ، همیشه سرسبزی

اگرچه پر شده از برگ زرد ، گلدانت

ببین که پلک خدا هم به هق هق افتاده است

به گریه های کبود بدون پایانت

سر مزار تو حتی مدینه محرم نیست

خدا برای همین است کرده پنهانت

الا مسافر گندم نخورده دنیا

چقدر آرد نشسته است روی دامانت

علی اکبر لطیفیان