داستانک ها برای خودشان دنیایی دارند، بعضی ها با آدم حرف می زنند، بعضی ها چشم غرّه می روند، بعضی راه را نشان می دهند و…

در ادبیات عاشورایی نیز داستانک ها توانسته اند سبکی متفاوت از روایت حوادث و نکته های پیرامون عاشورا را بیان کنند و مخاطب را به سوی نیاز درونی اش که همان فطرت پاک اوست هدایت کند:

آهسته برای خودش روضه عباس رو می خوند و از گوشه چشمش اشک می ریخت…

آب هم که نوشید گفت : سلام بر ساقی تشنه لب

تازه بهوش اومده بود. هر دو دستش رو توی تصادف از دست داده بود…

به امید اینکه روزی در جشنواره های عاشورایی ما بخشی به عنوان داستانک های عاشورایی نیز به عنوان بخشی جداگانه مورد حمایت قرار گیرد.